"Ebeveynler dünyanın her yerinde yaşamlarının en zorlu mücadelesini veriyor: Karşılıklı saygı ve dayanışmaya dayalı sevgi dolu bir aile ortamı yaratmaya çalışmak. Ve bunu sorumsuzluğu ve rahatına düşkün olmayı öven bir toplumda yapmaya çalışıyorlar. Doğal olarak kendilerini hiç olmadıkları kadar endişeli hissediyorlar. Çok yoğunlar ve takdir görmüyorlar."
"Bu kendini feda etme çağrısı oldukça acı verici ve ebeveynlere kendilerini ağır bir yükün altında ezilmiş, öfkeli ve yetersiz hissettiriyorlar."
"Elinizdeki kitap ebeveynlere, hayatlarını çocuklarının uydusu olarak kurmak yerine, kendilerine odaklanmaya yeniden dönmelerini öneren ilk kitap olabilir."
"Bizi büyütenlerin çocukları görmeme ve duymamaya dayalı yaklaşımına tepki olarak, biz de diğer uca savrularak hayatlarımızı çocuklarımızı merkez alarak kurduk."
"Çocuklarımıza, seçimlerine çok kızdığımız ve ne yapacağımızı bilemediğimiz olur. Onların nihayetinde nasıl insanlar olacakları konusunda endişeleniriz. Kaçınılmaz olarak da, çocuklarımıza o kadar fazla odaklanırız ki bu endişe bizi ele geçirir ve hareket edemez hale geldiğimizi fark etmeyiz."
"Fazla tepki verebiliyoruz ya da çocuklarla savaşmaktan pes edip teslim oluyoruz. Bazılarımız pes ediyor ve taviz vermeye devam ediyor."
"Göreceksiniz, anne babalık yapmak çocuklarla ilgili değil, ebeveynlerle ilgili."
"Çocuklarınız için yapabileceğiniz en harika şey kendinize odaklanmayı öğrenmektir."
"İyi bir ilişki kurmak isteyenlerin en büyük düşmanı duygusal tepkilerdir."
"Endişe içinde çocuklarımızı kontrol etmeye çalışmakla uğraşmak yerine, kendimizde neyi kontrol edebileceğimize odaklanarak kendimizi sakinleştirelim."
"Tepkisel olduğumuzda geriye gidiyoruz. Olgun olmayan bir seviyeye iniyoruz."
"Genellikle aşırı gerginiz, fazla yük altında, hazırlıksız yakalanmış hissediyoruz ve takdir görmediğimizi düşünüyoruz. İşte boğulmuşluk hissinin tarifi bu. Sonuç olarak, yetersizlik duygusu bizi kemirip duruyor. Sadece kötü anne babalar olduğumuzu düşünmekle kalmıyor, kendimizi başarısız buluyoruz."
"Çocuklarımızın üzerinde etki bırakmak istiyorsak, önce kendi üzerimizdeki kontrolümüzü yeniden kazanmalıyız."
"Çocuğum nasıl davranırsa davransın, ona karşı nasıl davrandığımdan çocuğuma karşı sorumluyum."
"Başkalarının verdiği karşılık nedeniyle duygularımızın üzerindeki kontrolümüzü kaybediyoruz. Diğerlerinin bizi kabul etmesine ve onaylamasına ihtiyaç duyduğumuzda, onlara aynı zamanda duygularımızın uzaktan kumandasını vermiş oluyoruz."
"Kendi seçimlerimizin sorumluluğunu almak olgunluk alametidir. Koşulları, başka insanları ve hatta çocukluğunuzu suçlamadan hatalarınıza sahip çıkmak artık yetişkin olduğunuzu gösterir."
"Hiç kimse, çocuklarınız bile sizin ne hissedeceğinizi, ne düşüneceğinizi ve ne yapacağınızı belirleyemez. Nokta. Çocuklarınız sabrınızı taşırmaz, sihirli düğmelerinize basmaz ve sınırınızı zorlamaz. Onlar kesinlikle bu kadar güçlü değildir. Duygusal tepkilerinize siz karar verirsiniz. Daima bir seçeneğiniz vardır."
"Ebeveyn olarak sorumluluk almak çocuklarınızın kendilerini motive etmesini teşvik etmek anlamına gelir."
"Çocuklarınızın davranışlarını kontrol etmek yerine, kararlarını etkilemeye çalışmak çok ciddi bir değişim sağlar. Sizin amacınız kontrol etmek değil. Amacınız etki bırakmak. Unutmayın çocuklarınızın tepkilerinden sorumlu değilsiniz. Aynı fikirde olmadığınız seçimler yaptığında bile, onun karar verme yetisine saygı duymak ve sakin kalmayı sürdürmeniz gerekiyor. Kendi seçimlerini yapmakta özgür olmadıkça seçimler ve sonuçları arasındaki ilişkiyi öğrenemezler."
"Çocuklar yeterince güçleri olduğunda kazanabileceklerini ve dünyanın böyle döndüğünü düşünüyor. Kaybedeceklerini hissettiklerinde daha fazla güç uygularlar."
"İlişki savaşlarında kazanan yoktur, sadece yaralılar vardır. Çocuklarınızdan sizin hatırınız için itaat etmelerini istediğinizde, onlardan sizin duygusal durumunuzu idare etmelerini isteyen bir güç değişimi yaratmış olursunuz."
"Tüm duygusal düğmelerimizin akıbetini çocuklara bırakırsak tamamen onlar odaklı hale geliriz. Onların çevresinde bir uyduya dönüşerek tüm duygusal tepkilerimizi okuldaki başarılarına, terbiyeli olup olmadıklarına ve verdikleri kararlara bağlarız. Koca bir ailenin duygusal hayatı ailenin en az olgun kişisinin büyüme sancıları, istekleri ve zaafları etrafında dönmeye başlar."
"Fakat ailenizdeki otoriteyi sağlamak ve çocuğunuzun kararları üzerinde etkin olmak için ilk yapmanız gereken sakin kalmak."
"Çocuklarınızdan sizinle konuşmalarını, hayatlarını sizinle paylaşmalarını istersiniz. Fakat paylaştıkları bilgiye fazla tepki verdiğinizde karışık mesajlar vermiş olursunuz."
"Ama eğer sakin bir etki bırakmak istiyorsanız, çocuklarınızın ihtiyacı olan o havalı anne babalardan birisi olmaktan yanaysanız, herkese bir iyilik yapın: Büyümeye devam edin. Daha önce öğrendiğiniz gibi, mesele onlar değil, sizsiniz."
"Sükunetiniz çocuklarınıza ilham verme konusunda sizi güçlendirir, dürüstlük ve saygı zemini oluşturur."
"... çocuğunuzun gelişim sürecindeki en önemli etken, sizin ebeveyn olarak süren büyümeniz."
"Çocuklarımızdan sorumlu değiliz, çocuklarımıza karşı sorumluyuz."
Yorumlar
Yorum Gönder